BLOGS - Redactie UT Nieuws

Futurisme en ongewassen truien

bijblog

Kitty van Gerven

Kitty van Gerven, redacteur UT Nieuws

Geplaatst op:
2 december 2015 om 15:51

Ik werk als journalist op de UT. Nou deed ik dat in het verleden ook wel eens, maar toen was het los-vast. Nu is het echt. Met een heus contract en secundaire arbeidsvoorwaarden en zo. En dus ook met een introductiebijeenkomst, waar ik, samen met meer dan vijftig andere nieuwkomers, officieel word verwelkomd in de wereld van het wetenschappelijk onderwijs.

Een wereld die me trouwens altijd hogelijk heeft geboeid. Niet omdat ik nou zo veel heb met techniek, want voor mij als super-alpha is een simpele stekker al een volstrekt enigma, laat staan een nanolab. Maar misschien is het juist wel vanwege die onbekendheid met techniek dat ik een bezoek aan de UT altijd inspirerend heb gevonden. Alsof de toekomst hier begint. Alsof de campus zindert van de ideeën voor innovaties die de wereld naar een hoger plan zullen tillen. Wat natuurlijk ook zo is.

En toch… Toch ben ik op deze introductieochtend nog het meest onder de indruk van die enorme verscheidenheid aan nationaliteiten, die in de zaal zit. Pakistan, Iran, Zuid-Afrika, Engeland, Oostenrijk, Zuid-Korea… de hele wereld zit hier om me heen. En er heerst gelijk ook een heel vertrouwd sfeertje. Alsof je elkaar al jaren kent en beleefdheden gerust achterwege gelaten kunnen worden.

Dat blijkt even later ook wel als ik tijdens de koffie wat beschroomd aan mijn buurmannen, een Portugees en een Braziliaan, vraag of ze ons bakje troost niet een wat erg schamel aftreksel vinden van wat in hun land voor koffie doorgaat. En tot mijn verrassing krijg ik een antwoord waar de eerlijkheid van af spat: Ja, de Hollandse koffie is niet lekker.

Gelukkig vinden ze ons onderwijs een stuk beter. En het universiteitsterrein trouwens ook. Zelf kijk ik eerlijk gezegd ook mijn ogen uit. Ik dacht de campus aardig goed te kennen, maar dat Nanolab, tjonge wat is dat een juweeltje. Dat O&O-plein… daar moet je in de zomer best gezellig kunnen zitten. En Cubicus…. Wat is dat toch een leuk gebouw.

Maar wacht eens, dat ken ik toch al heel lang…. Zat daar vroeger niet wiskunde in? Ja, daar zat vroeger wiskunde in. En dat Hogekamppand, was dat niet van elektrotechniek? Of natuurkunde?

Ineens is het terug, het beeld van de UT voordat het UT was. Toen het nog gewoon THT heette en een technische hogeschool was, het domein van praktisch uitsluitend bèta-georiënteerde jongens. Ineens zie ik het voor me, de piramides onder de bomen, de studentenflats aan de Witbreuksweg. Met hun doorgezakte banken voor de deur, hun honden en katten, die ‘van de hele flat’ waren. En niet te vergeten die zo kenmerkende geur van verschaald bier, etensrestjes en ongewassen truien. Minstens een keer per maand waren we er te gast, de meisjes van 4 MB, de vierde klas MMS van het Enschedees Lyceum. De jongens van de THT waren immers niet kieskeurig; als ze vrouwelijk gezelschap wilden op hun flatfeestjes nodigden ze gelijk een hele meisjesklas uit. En wij gingen. Graag zelfs, want een flatfeest was altijd spannend.

Waarom dat was kan ik me nu niet meer zo goed voor de geest halen. Veel te zien was er immers niet. De enige verlichting op zulke feestjes kwam –we hebben het over eindjaren zestig- steevast van de kerstboomlampjes in de visnetten aan het plafond. Lekker kletsen kon je er ook al niet, want Santana schalde met zo’n volume uit de minstens een meter hoge geluidsboxen dat je jezelf niet eens meer kon horen denken. En comfortabel zitten was er met die minirokjes op de matrassen op de vloer ook al niet bij. Maar wie maalde erom, zo’n flatfeest was ook weer zo voorbij. Uiterlijk half twaalf moesten we weer op ons fietsje stappen wilden we voor twaalf uur binnen zijn. Zoals dat hoorde in die tijd.

Waarschijnlijk zat het spannende toch vooral in de wetenschap dat we na zo’n flatfeest klassikaal verkering hadden. Inderdaad ja, klassikaal. De hele klas had dan ineens een vriendje. Vaak waren al die verkeringen al voor de week ten einde was weer uit, maar ook dat was niet erg. Er waren immers heel veel studentenflats en maar weinig MMS-klassen. Bovendien, als het ware liefde was – en dat was het in sommige gevallen- dan kwam het uiteindelijk toch wel goed.

Tijdens de introductierondleiding staat de gids even stil bij de wooneenheden van het handjevol meisjes dat in de beginjaren de THT bezocht. Hij legt uit hoe dit stukje campus tot no-go-area was verklaard voor de mannelijke studenten. En even kan ik een glimlach niet onderdrukken. De ondeugende gedachte dringt zich op dat de mannelijke studenten bij deze woningen ook helemaal niets te zoeken hadden. Ze hadden immers ons, 4 MB. En ineens weet ik ook wat ik op deze UT met zijn futuristische laboratoria, inspirerende innovaties en gender awareness mis: het is die vertrouwde geur van ongewassen truien.

comments powered by Disqus